درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

يكشنبه 5 خرداد 1398 21 رمضان 1440 Sunday 26 May 2019
برگزاری نشست علمی  با عنوان تعامل فرهنگی علمای شیعه و اهل سنت  از قرن  چهارم تا چهاردهم
1397/07/21 493

برگزاری نشست علمی با عنوان تعامل فرهنگی علمای شیعه و اهل سنت از قرن چهارم تا چهاردهم

 

 

نشست علمی  با عنوان «تعامل فرهنگی علمای شیعه و اهل سنت از قرن  چهارم تا چهاردهم» به همت پژوهشگاه مطالعات تقریبی در گرگان برگزار شد.

حجت الاسلام و المسلمین دکتر ابوالحسینی معاون پژوهشگاه مطالعات تقریبی اظهار داشت: موضوع نشست مذکور، از عوامل مؤثر در عرصه تقریب بوده و سوابق و پیشینه تعامل علمای شیعه و اهل سنت را به نمایش می گذارد.

وی اظهار داشت: از چهار نشستی که در برنامه سال 97 تعریف نموده ایم، این نخستین نشستی است که در سال 97 برگزار شده و نشست­های دیگر در آینده نزدیک برگزار خواهد شد.

مشروح نشست

نشست علمی « تعامل فرهنگی علمای شیعه و اهل سنت از قرن چهارم تا چهاردهم » با حضور حجت الاسلام و المسلمین دکتر علی جدید بناب ، دکتر حسن احمدیان و دکترمحمدرضا ضیایی عضو پژوهشگاه بین المللی جامعه المصطفی در گرگان برگزار شد.

حجت الاسلام والمسلمین دکتر جدید بناب در ابتدا با اشاره به عرصه تعامل از منظر قرآن کریم اظهار داشت: در طول یکسال، تعامل علماء در طی 11 قرن در عرصه های مختلف علمی و فرهنگی را مورد بررسی قرار دادیم  و دریافتیم که دولت آل بویه  ،فاطمیان و صفویه با اقلیت های دینی و مذهبی تعامل داشته اند.

وی افزود: در قسمت مبانی اگر ما به قرآن و سنت  هم مراجعه کنیم در قرآن به بحث تعامل عنایت ویژه ای شده است. در کنار آن سیره ی پیامبر اسلام(ص)  و سیره ی معصومین علیهم السلام آمده است. از نگاه قرآن و سنت به مواردی از عقیده به توحید و اطاعت از رسول خدا و اخوت دینی ، رعایت و کیفیت ظواهر اسلام و مدارا و آسان گیری در این کتاب اشاره شده است.

وی در ادامه تاکید کرد: در مبانی تعامل از منظر سنت،  پذیرش وحدت در آفرینش ، تقویت پایه های دینی، پایه های  تعامل در سنت اهل بیت(ع)، حفظ و حراست از دین ، تقویت امت اسلامی ، حفظ وحدت دینی  توجه شده است.

سپس آقای دکتر احمدیان در بیان جنبه های علمی تعامل علمای شیعه و اهل سنت خاطر نشان کرد: مصادیق تعامل علمی شیعه و  اهل سنت محورهای 15 گانه را دربر می گیرد که در اینجا به 8 مورد آن به  اختصار اشاره می شود:1 -تدریس وتبحث 2-درخواست نگارش کتاب  3-بحث خلاصه نویسی 4- شرح نویسی 5- حاشیه نویسی 6-ذیل نویسی یا تکمله نگاری 7-استنساخ 8-ترجمه.

در ادامه دکتر ضیایی با اشاره به جنبه های فرهنگی تعاملات علمای شیعه و اهل سنت تصریح کرد: تعاملات فرهنگی بین عالمان شیعه و اهل سنت از چند جهت قابل اهمیت است. اول: عقلانیت گرایی ؛ که عقل انسانی حکم می کندکه انسان با سایر انسانها تعامل مسالمت آمیز داشته باشد. دوم سیره ی رسول خدا که مدارا با مردم بوده است. سوم ایجاد فرهنگ وتمدن نوین اسلامی.

 

0 نظر

  1. محبوب‌ترین‌ها
  2. آخرین‌ها
  3. ویژه‌ها