درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

يكشنبه 3 شهريور 1398 23 ذی‌الحجه 1440 Sunday 25 August 2019
شیخ بهایی، محمد بن حسین
1395/04/29 797

شیخ بهایی، محمد بن حسین

 بهاء‌الدین محمد بن حسين بن عبدالصمد، معروف به شيخ بهایی (953 - 1030 يا 1031 ه.ق) از علمای مشهور لبنان و از شاگردان شهیر شهید ثانی است که در دوران صفویه به ایران آمد و علمای بزرگی چون محمد بن ابراهیم قوام شیرازی، ملا محسن فیض کاشانی و بسیاری دیگر از علمای شیعه از شاگردان اوست.

 

بهاء‌الدین محمد بن حسين بن عبدالصمد، معروف به شيخ بهایی (953 - 1030 يا 1031 ه.ق) از علمای مشهور لبنان و از شاگردان شهیر شهید ثانی است که در دوران صفویه به ایران آمد و علمای بزرگی چون محمد بن ابراهیم قوام شیرازی، ملا محسن فیض کاشانی و بسیاری دیگر از علمای شیعه از شاگردان اوست.

او در رساله «آلاء الرحمن» (ص 26) به صیانت قرآن از تحریف اشاره‌کرده است و تصریح دارد که «درست این است که قرآن عظیم محفوظ از هر زیاده و نقصانی است و قول خدای تعالی «و انا له لحافظون» بر این مطلب دلالت می‌کند.» (طیب اصفهانی، بی‌تا: 295)

عدم تحریف قرآن در آثار او حداقل با سه دلیل آیات، احادیث و تواتر تمام اجزای قرآن مطرح‌شده است. دلیل قرآنی او مستند به آیه 9 سوره حجر و آیات 41 و 42 سوره فصلت است. دلیل روایی او مستند به احادیث عرض و استفاده از شمار زیادی از احادیث فقهی و غیر فقهی مرتبط با موضوع است. دلیل تواتر نیز مبتنی بر انگیزه‌های غیرقابل‌توصیف مسلمانان در نقل، حفظ، نگارش و... قرآن مجید است. در این زمینه مقاله خوبی توسط محسن رفعت با اشراف دکتر فتح‌الله نجار زادگان با عنوان «بررسی تحریف ناپذیری قرآن در آثار شیخ بهاءالدین عاملی» منتشرشده است. (رفعت و نجار زادگان، پاییز 1389: 82 - 99)

منابع

محسن رفعت و فتح‌الله نجار زادگان (پاییز 1389 ه.ش) (مقاله) بررسی تحریف ناپذیری قرآن در آثار شیخ بهاءالدین عاملی، فصلنامه سفینه، شماره 28.

سید عبدالحسین طیب اصفهانی (بی‌تا) کلم الطیب در تقریر عقائد اسلام، طهران، (چاپ سوم) انتشارات کتاب‌فروشی اسلام.