درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

شنبه 31 شهريور 1397 11 محرم 1440 Saturday 22 September 2018
جناتی، محمدابراهیم
1394/08/20 794

جناتی، محمدابراهیم

 

 

آیت‌الله محمدابراهیم جناتی از شاگردان آیات عظام سید حسین بروجردی، امام خمینی در قم و سید محمود حسینی شاهرودی، سید محسن حكیم، سید عبدالهادی شیرازی، حسین حلی، میرزا باقر زنجانی و سید ابوالقاسم خویی در نجف اشرف است.

 

بخشی از کتاب او با عنوان «منابع اجتهاد از دیدگاه مذاهب اسلامی» به «مباحث تحریف قرآن و رد این انتساب به شیعه» اختصاص داده است و تأکید دارد که اكثر قريب به‌اتفاق انديشمندان منكر تحريف هستند و معتقدند كه ما بين الدفتين همان است كه بر پيامبر (صلی‌الله عليه وآله وسلّم) نازل‌شده است. او در پاسخ به ادعای قائلین به تحریف قرآن[1] چنین نوشته است:

در مقام پاسخ بايد گفت: اولاً، اين اخبار ازنظر سند ضعيف مى‏باشند. ثانياً، آنچه در کتاب‌های إتقان يا بستان المذاهب آمده گمان رفته است كه از قرآن باشد، جز ظن باطل و فاسد چيزى نيست كه با اندك تأملى در فصاحت و بلاغت قرآن، جعلى بودن آن‌ها ثابت مى‏شود؛ بنابراین روشن گرديد كه قرآن كتابى است كه كما انزل على الرسول محفوظ مانده است و لذا هم چنان منبعى عظيم براى استنباط احكام الهى به شمار مى‏رفته و مى‏رود. (جناتی: 1370: 48)

منابع

جناتی، محمدابراهیم (1370 ه.ش) منابع اجتهاد از دیدگاه مذاهب اسلامی، کیهان. 426 ص.

[1]. مراد از قائلان به تحریف قرآن را چنین نام‌برده است:

بعضى مثل مرحوم شيخ نورى صاحب مستدرك الوسائل، قائل به وقوع تحريف در قرآن شده و رساله‏اى در همين زمينه به نام «فصل الخطاب فى تحريف كتاب رب الارباب» نوشته است. البته اين نظريه آن‌گونه كه مرحوم طبرسى در مجمع‌البیان و رافعى در اعجاز القرآن (ص 41) و آلوسى در تفسير روح المعاني (ج 1، ص 25) نقل كرده‏اند به گروهى از علماى اهل سنت نيز نسبت داده‌شده است. (جناتی، 41)