درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

شنبه 31 شهريور 1397 11 محرم 1440 Saturday 22 September 2018
بررسي دشواره قيامت در آيين يهود و بيان آيات متناظر آن از قرآن کريم
1395/05/04 590

بررسي دشواره قيامت در آيين يهود و بيان آيات متناظر آن از قرآن کريم

انديشه معاد در آيين يهود داراي تعابير متعددي است. برخي از اين تعابير، برخاسته از انديشه حلول گرايي و برتري قوم يهود است که ثواب به قوم برتر و عقاب به اقوام ستمگر مربوط است. دسته ديگري، بدون در نظر گرفتن مساله قوميت، پاداش و عقاب را فردي مي دانند.

 

 

انديشه معاد در آيين يهود داراي تعابير متعددي است. برخي از اين تعابير، برخاسته از انديشه حلول گرايي و برتري قوم يهود است که ثواب به قوم برتر و عقاب به اقوام ستمگر مربوط است. دسته ديگري، بدون در نظر گرفتن مساله قوميت، پاداش و عقاب را فردي مي دانند. آنچه مسلم است، عقايد مختلف پيرامون معاد، دين يهود را با سووالاتي مواجه کرده است؛ اينکه چگونه فرد يهودي با وجود مساله برگزيدگي و قوميت برتر، به دليل ظلم ها و خطاهايش عذاب مي شود؟ اگر عذاب مربوط به اقوام ستمگر نسبت به يهود باشد، ضمانت اجرايي شريعت و احکام الهي که در عهد قديم مطرح شده، مورد سووال قرار مي گيرد.اين پژوهش به طرح ديدگاه هاي متفاوت يهود، پيرامون معاد و بررسي آن در آموزه هاي قرآن مي پردازد. حاصل آنکه، انديشه قوم گرايي يهود در مساله معاد و سردرگمي در عمل به آموزه هاي ديني، ازجمله زهد و تقوا، ساختار بنيادي احکام اجتماعي، نظير قصاص را در اين دين دچار ابهام مي کند؛ زيرا از نظر يهوديان، تنها قوم يهود، رستگاري را براي افراد رقم مي زنند. درحالي که بر اساس تعاليم قرآن «هر کس در گرو اعمال و دستاوردهاي خويش است» (مدثر: 38).

0 نظر