درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

جمعه 4 خرداد 1397 10 رمضان 1439 Friday 25 May 2018

 

آیت‌الله‌العظمی عبدالکریم حائری یزدی (1276 - 1355 ه.ق) بنیان‌گذار حوزه علمیه قم از شاگردان آیات عظام فاضل اردکانی در نجف اشرف و میرزای شیرازی و سید محمد فشارکی در سامراء.

 

آیت‌الله سید محمد حجت کوه‌کمری (1310 - 1372 ه.ق) از مراجع تقلید شیعه و از شاگردان آیات عظام عبدالکریم حائری یزدی، میرزای نائینی و آقا ضیاء‌ الدین عراقی بود.

 آیت‌الله علامه حسن‌زاده آملی (متولد اواخر 1307 ه.ش) از شاگردان آیات عظام محمدتقی آملی، ابوالحسن شعرانی طهرانی، سید محمدحسین طباطبایی، ابوالحسن رفیعی قزوینی، محمدحسین فاضل تونی، احمد آشتیانی در حوزه‌های علمیه تهران و قم است.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید محمدرضا حسینی جلالی (1324 ه.ش کربلا) فرزند آیت‌الله سید محسن حسینی جلالی (1330 ـ 1396 ه.ق) است.

 آیت‌الله مير سید محمد بن عبدالصمد حسيني اصفهاني معروف به «شَهْشَهاني[1]» (متوفی 1289 ه.ق) از اکابر علماي اماميه در اواخر سدة سيزدهم هجری است

 آیت‌الله علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی، از شاگردان بنام آیات عظام حسین حلی، سید ابوالقاسم خویی، سید محمود شاهرودی، آقابزرگ طهرانی و سید محمدحسین طباطبایی است که در آثار متعددی به دفاع از صیانت قرآن از تحریف پرداخته است؛

آیت‌الله سید محمدهادی حسینی میلانی (1313 - 1395 ه.ق) از عالمان و مراجع تقلید شیعه مقیم مشهد بود و در احیای حوزه علمیه مشهد در دوران معاصر، نقشی بارز ایفا کرد.

 آیت‌الله سید علی حسینی میلانی (متولد 1326 ه.ش) فرزند علاّمه آیت‌الله سيّد نورالدين ميلانى و نوه مرجع تقلید وقت، آیت‌الله سيّد محمدهادی ميلانى است.

 

 

حجت‌الاسلام‌والمسلمین سیّد رضا حسینی نسب (متولد 1337 ه.ش مهریز یزد)، مقیم کانادا، در حوزه علمیه قم شاگرد آیات عظام محمدتقی بهجت، محمد فاضل لنکرانی، جواد تبریزی، حسن حسن‌زاده آملی

 آیت‌الله سید محسن حکیم (1306 – 1390 ه.ق) از مراجع بزرگ تقلید شیعه شاگرد آیات عظام آخوند خراسانی و آقا ضیاء‌الدین عراقی، محمدحسین نائینی و علی باقر الجواهری است.

 آیت‌الله شهید سید محمدباقر حکیم (1358 – 1424 ه.ق) رهبر پیشین مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق، فرزند آیت‌الله‌العظمی سید محسن حکیم بود.

استاد محمدرضا حکیمی (متولد 1314 ه.ش مشهد) از شاگردان آیات عظام سید محمدهادی میلانی، مجتبی قزوینی خراسانی و آقابزرگ تهرانی است. توحید و عدالت دو مفهوم اصلی در آثارش هستند.