درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

شنبه 27 آبان 1396 28 صفر 1439 Saturday 18 November 2017
اب‍ن‌ ب‍اب‍وی‍ه قمی‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ل‍ی‌
1394/02/07 5802

اب‍ن‌ ب‍اب‍وی‍ه قمی‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ل‍ی‌

شیخ ابوجعفر محمد بن علی بن بابویه قمی (۳۰۶ ه.ق در قم - ۳۸۱ ه.ق در شهر ری)، معروف به شیخ صدوق و رئیس المحدثین، از محدثان و بزرگان علمای مذهب شیعه است. از استادان او می‌توان به پدرش علی بن بابویه قمی، جعفر بن محمد بن شاذان، ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، علی بن احمد بن مهریار اشاره کرد

 

 

 شیخ صدوق در کتاب مهم «الإعتقادات» به‌صراحت اشاره دارد که اعتقاد ما شیعیان بر آن است که قرآنی که بر محمد بن عبدالله صلوات‌الله‌علیه نازل‌شده و اکنون جلد شده و در اختیار است که شامل یک‌صد و چهارده (114) سوره است و هیچ کم و کاستی و یا اضافاتی در آن رخ نداده است و هر کس به شیعه این نسبت را دهد که شیعه معتقد به افزونی قرآن است دروغ می‌گوید.

 

مرحوم سید عبدالحسین طیب اصفهانی پس از نقل سخن شیخ صدوق می‌نویسد: «ملاحظه کنید بااینکه شیخ صدوق کمال احاطه را به اخبار داشته و اخبار تحریف را دیده (آن‌ها را) مورد اعتنا قرار نداده است.» (طیب اصفهانی، بی‌تا: ج 1/ 294) دلایل اهمیت دیدگاه شیخ صدوق عبارت‌اند از:

 

1. شیخ صدوق نزدیک به دوران پیش از غیبت امام (ع) است.

 

2. او از شاگردان شیخ کلینی صاحب اصول کافی است.

 

3. از استادان شیخ مفید و سید مرتضی علم‌الهدی است.

 

4. شیخ صدوق از محدثان بنام شیعه است و به «رئيس المحدثين‏» اطلاق می‌شود و هیچ تردیدی نیست که مقام او در حدیث‌شناسی بسیار فراتر از محدث نوری است.

 

منابع

 

اب‍ن‌ ب‍اب‍وی‍ه‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ل‍ی (1413 ه.ق) الاع‍ت‍ق‍ادات‌ ل‍ل‍ش‍ی‍خ‌ ال‍ص‍دوق (ت‍ح‍ق‍ی‍ق‌) ع‍ص‍ام‌ ع‍ب‍دال‍س‍ی‍د، قم، ال‍م‍ؤت‍م‍ر ‌ال‍ع‍ال‍م‍ی‌ لال‍ف‍ی‍ة ال‍ش‍ی‍خ ‌‌ال‍م‍ف‍ی‍د، 128 ص.

 

در کتابخانه ملی ایران (nlai.ir) نسخه‌های خطی متعددی از این رساله موجود است. نیز ترجمه‌ها و چاپ‌های متعددی از آن صورت گرفته است.

 

سید عبدالحسین طیب اصفهانی (بی‌تا) کلم الطیب در تقریر عقائد اسلام، طهران، (چاپ سوم) انتشارات کتاب‌فروشی اسلام. این کتاب 2 مجلد در یک جلد است. مجلد دوم آن رساله‌ای است با عنوان «عمل الصالح»