درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

شنبه 28 مرداد 1396 26 ذی‌القعده 1438 Saturday 19 August 2017
حجت کوه‌کمری، محمد
1394/08/28 518

حجت کوه‌کمری، محمد

 

آیت‌الله سید محمد حجت کوه‌کمری (1310 - 1372 ه.ق) از مراجع تقلید شیعه و از شاگردان آیات عظام عبدالکریم حائری یزدی، میرزای نائینی و آقا ضیاء‌ الدین عراقی بود.

او معتقد بود: «کتاب الله العزیز محفوظ بحفظ الله تعالی، لم یقع فیه تحریف و نقصان» و می‌نویسد:

روایاتی که توهم شده دلالت بر تحریف و نقصان دارند، شش گروه‌اند:

گروه اول، مربوط به اختلاف قرائت است و ربطی به تحریف ندارد.

گروه دوم مربوط به شأن نزول آیات است.

گروه سوم، درصدد بیان مصادیق و تطبیق آیات، بر مصادیق آنهاست.

گروه چهارم، جنبة تأویل و بیان بطن و بطون آیات را مد نظر دارد.

گروه پنجم، جنبة تفسیری دارد.

این پنج گروه احیاناً از حیث سند هم واجد اعتبار کافی نیستند.

گروه ششم، روایاتی است که به فساد و مخالف واقع و کذب بودن آن، یقین داریم. (استادی، تابستان 1379: 55)

 

منابع

رضا استادی، روایات فصل الخطاب نوری، فصلنامه علوم حدیث: تابستان 1379، شماره 16، ص 42 تا 85.