درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

جمعه 29 تير 1397 7 ذی‌القعده 1439 Friday 20 July 2018
بلاغی، محمدجواد
1394/07/06 1156

بلاغی، محمدجواد

 

آیت‌الله محمدجواد بلاغي نجفي (1282 - 1352 ه.ق) فقیه و مفسر بزرگ قرآن است.

 

[معرفی اجمالی]

آیت‌الله محمدجواد بلاغي نجفي (1282 - 1352 ه.ق) فقیه و مفسر بزرگ قرآن است. او از شاگردان آیات عظام میرزا محمدتقی شیرازی (میرزای دوم) به مدت ده سال، آخوند خراسانی، آقا رضا همدانی و سید محمد هندی بود.

[عقیده: کتابنا واحد]

آیت‌الله بلاغی دارای آثار متعددی است که از میان می‌توان به تفسیر «آلاء الرحمن فی تفسیر القرآن» اشاره کرد. آن تفسیر در دو جلد، به زبان عربي است و شامل تفسير سوره فاتحه، بقره، آل‌عمران، نساء و قسمت نخست سوره مائده است. او در مقدمه آن تفسیر که به تعبیر آیت‌الله میرزا مهدی بروجردی خود رساله‌ای کامل در این زمینه است؛ (بروجردی، 1333: 134) به‌تفصیل به‌نقد عقیده تحريف و رد انتساب آن به شيعه پرداخته است. (بلاغی، 1420: ج 1 / 18 و 27)

آیت‌الله سید عبدالحسین طیب اصفهانی از زمره شاگردان آیت‌الله بلاغی بود که در کتاب «کلم الطیب» اشاره دارد که او نیز همچون سایر استادانش بسیار بر ابطالِ تحریف تأکید می‌کرد و این نشان می‌دهد که علمای شیعه این مطالب را در جلسات درسی خود به شاگردانشان منتقل می‌کرده‌اند:

«... بلکه محققین از استادان ما، مانند سید استاد سید محمدباقر درچه‌ای (ره) و شیخنا الاعظم مرحوم نائینی و استادنا الاعظم شیخ جواد بلاغی (اعلی الله مقامهم) بسیار اصرار بر ابطال تحریف داشتند، چنانکه مرحوم بلاغی در آلاء الرحمن تصریح فرموده که اخبار موهمه در کم شدن قرآن راجع به تفسیر و تأویل است.» (طیب اصفهانی، بی‌تا: ج 1 / 295)

منابع

محمدجواد بلاغي نجفي (1420 ه.ق) آلاء الرحمن فی تفسیر القرآن، قم، بنیاد بعثت.

سید مرتضی رضوی کشمیری مقدمه تفسیر آلاءُ الرحمن او را به همراه مقدمه‌ای که دکتر حامد حفنی داود بر تفسیر القرآن الکریم علامه سید عبدالله شبر نوشته است، در مطبوعات مکتبة النجاح طهران (1402 ه.ق) با عنوان «تصدیر تفسیر القرآن الکریم السید عبدالله الشبر... (مع) مقدمة آلاء الرحمن» منتشرشده است.

سید عبدالحسین طیب اصفهانی (بی‌تا) کلم الطیب در تقریر عقائد اسلام، طهران، (چاپ سوم) انتشارات کتاب‌فروشی اسلام. (این کتاب 2 مجلد در یک جلد است. مجلد دوم آن رساله‌ای است با عنوان «عمل الصالح»)

میرزا مهدی بروجردی (1333 ه.ش) البرهان علی عدم تحریف القرآن، ص 132.