درباره مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 مساله وحدت و تقريب مذاهب اسلامی، از ديرباز همواره جز اهداف و آمال آزاد انديشان، متفکران و شخصيت‌های مصلح سياسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با نشيب و فراز فراوان روبرو گرديده است. از ابتدای تشکيل نظام جمهوری اسلامی ايران نيز وصول به اين هدف مقدس، که متکی به ريشه های استوار در کتاب و سنت می باشد، يکی از بزرگترين اهداف رهبر کبير انقلاب، حضرت امام خمينی (ره) بوده است.

 

طرح مساله تقريب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزديک شدن پيروان مذاهب اسلامی با هدف تعارف و شناخت يکديگر به منظور دستيابی به تئالف و اخوت دينی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگري ها و تفرقه های موجود ميان جوامع مختلف اسلامی آغاز گرديد. تبعات ناشی از اين مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هويدا گرديد. به موازات پيدايش اين اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت ميان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعه اسلامی نيز آغاز شد. در اثر اين تلاش‌ها، تا قرن ششم هجری شاهد تلاقی گسترده انديشه ميان عالمان و حاملان حديث از مذاهب مختلف اسلامی هستيم. در اين دوران، وجود مناظره های علمی بسيار ميان انديشمندان و در اغلب موارد واقع گرايی و تلاش در جهت پيشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به يک مذهب خاص، نشان از نزديکی و همسازگرايی فرق گوناگون اسلامی دارد.

 

مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي ، مؤسسه اي است اسلامي، علمي، فرهنگي و جهاني با ماهیت غير انتفاعي كه به دستور حضرت آيت الله خامنه اي ، ولي امر مسلمين در سال 1369 هجري شمسي برای مدت نا محدود تأسيس شد و داراي شخصيت حقوقي مستقل است . و محل اصلي آن تهران می باشد و مي تواند در صورت ضرورت در نقاط مهم ايران و ساير كشورهاي جهان شعب يا دفاتري تأسيس كند.

 

يكشنبه 28 مرداد 1397 7 ذی‌الحجه 1439 Sunday 19 August 2018
اشعری، ابوالحسن
1394/05/18 913

اشعری، ابوالحسن

ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری (متوفی سال 324 قمری) پیشوای بزرگ اشاعره اهل سنت است.

 

 

[معرفی اجمالی]

ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری (متوفی سال 324 قمری) پیشوای بزرگ اشاعره اهل سنت است.

[عقیده: کتابنا واحد]

در کتاب شهیر خود با نام «مقالات الإسلامیین و اختلاف المصلّین» در ذیل بحث درباره عقیده شیعیان در باب «زیادت و نقصان در قرآن» تأکید دارد که گروهی از معتزله و امامیه معتقدند که زیادت و نقصان در قرآن راه ندارد و هرآن چه بر رسول‌الله (ص) نازل‌شده است به‌تمامی در اختیار ماست و تا ابد تغییر و تبدیلی در قرآن راه ندارد. نص اشعری چنین است:

«قال الأشعری: واختلفت الروافض فی القرآن، هل زید فیه أو نقص منه؟.هم فرقتان، فالفرقة الأولی منهم یزعمون أن القرآن قد تقص منه، و أما الزیادة فذلک غیر جائز أن یکون قد کان، و کذلک لایجوز أن یکون قد غیّر منه شیء عمّا کان علیه، فأمّا ذهاب کثیر منه فقد ذهب کثیر منه، والأمام یحیط علماً به.

والفرقة الثانیة منهم و هم القائلون بالإعتزال (لقولهم بأصل العدل) و الإمامة [أی الطائفة الإمامیة] یزعمون أن القرآن ما نقص منه و لا زید فیه، و أنه علی ما إنزل الله تعالی علی نبیّه علیه الصلاة والسلام، لم یغیّر و لم یبدّل، و لا زال عمّا کان علیه.» (مقالات الإسلامیین، ج1، ص 119-120)

منابع: ابوالحسن اشعری مقالات الإسلامیین و اختلاف المصلّین، ج1، 119-120.